Alles stroomt. Dat dacht ik toen ik mijn prachtige drol doorspoelde. De afgelopen minuten had ik me kapot verveeld; ik was mijn telefoon vergeten. In stomme verveling vooruit starend naar de deur wachtte ik op de verlossende plons. En toen, opeens, een idee. Magistraal in omvang en diepgang, opzienbarend in controverse en inspirerend in haar complexe simpelheid: Ik ga een column schrijven over verveling. Verveling is het taboe dat in de zwijgpot ligt begraven onder onze toekomstige compost. De constante afleiding die zich binnen ons handbereik schuil houdt, bindt ons aan een stroom van eenzijdige verzadiging. Dat terwijl de contemplatie die voortvloeit uit een verplicht momentje rust de drijfkracht is voor verdieping. Of is dat kak?

Doc Brown zat zich kapot te vervelen op de wc toen hij zijn hoofd stootte en per ongeluk de flux capacitor uitvond, de sleutel tot tijdreizen en een hollywood blockbuster. Newton was het kakken in zijn kleine pesthokje zo zat, dat hij uit pure verveling gehurkt onder een appelboom ging zitten, toen hem plots een appel op het hoofd viel. Het wiel is niks meer dan een product van een groepje oeraapjes die uit verveling tegen stenen aan het schoppen waren tot er eentje bleef rollen. ‘Wat zullen we nu eens doen?’ zullen die oeraapjes vast hebben gedacht voordat ze het wiel uitvonden. Het kwartje viel, en rolde door.

Verveling is de tijdelijke toestand tussen engagementen. Het moment waarop de geest een beetje onzeker in zijn schedel ronddraait op zoek naar een nieuwe vonk voor neuronaal vuur. Maar wie verveelt zich nou nog? Op je telefoon is altijd wel wat te doen en het internet is de speeltuin van de lamlendige. Hebben we met al deze vormen van verzadiging het tijdelijke moment van onzekerheid in bezigheid uitgebannen? Juist uit verveling komt de mogelijkheid voort om zelf een nieuwe vonk te zoeken.

Het is de kunst om je niet te laten leiden door wat wordt voorgeschoteld, maar om een stukje daadkracht te behouden. Daadkracht om te kiezen, te engageren, te scheiden (en te schijten). Anders nemen we de stroom aan afleiding waar voor een deterministisch verloop van zaken. Een wereld die al gevormd is, en waaraan wij slechts als toeschouwers deelnemen, als afgeleide consumenten die afleiding consumeren.

In plaats daarvan lijkt het me goede zaak als iedereen vanaf nu zijn telefoon uit zijn zak haalt alvorens te gaan kakken. Koester de verveling (wie weet vind je het wiel wel uit) en onthoud: alles stroomt; spetter gerust een beetje in het rond.

6

6 thoughts on “Bored to Thought

  1. DeBeer 7 jaar ago

    Pure geniale schijt dit! Ik hield al van de tijd op de porseleinen pot maar nu zal ik mijn tijd erop nog meer koesteren.

  2. Klemtonius 7 jaar ago

    Ik verveelde me onlangs

    en raakte verdwaald in een dor landschap, waarvan de grenzen me haatten, vervloekten, uitjoelden als hongerige hyena’s
    Ik rende zo hard ik kon maar verplaatste me niet
    Beklemmend en bevrijdend tegelijk