Atlas’ Wintersportastic Wonderland 

12715195_1129179627092853_526669160046004872_n

Nakuchend met het inmiddels algemeen bekende Atlas-kuchje waar je alle wintersporters aan kunt herkennen, zit het dynamische duo Lais en Sas in de Atlaskamer te typen. Sas typt, want Lais heeft natuurlijk maar één hand over. Sas is ook de moeilijkste niet dus helpt graag een handje


Het hoogtepunt van de Wintersportastic Atlas wintersport 2015 was toch wel het hoogste punt en vanaf daar ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Helaas heeft niet iedereen dit hoogtepunt kunnen bereiken, bij Timothy verliep het niet zo gladjes, hij heeft er nog steeds nasleep van. Gelukkig waren er niet veel sleepjesliften en konden we veelal in riante banken de valleien doorgevoerd worden als echte Atlassers op zoek naar avontuur. Voor Rens waren deze riante banken nog steeds niet voldoende en viel hij (er)uit tegen Ruben, waar enkel Ruben niet om kon lachen. Het lag vast aan Rens zijn oud-fit. Janne nam Ruben op slee-touw, of Tochnny?
De maagdelijk witte pistes waren aan het begin van de dag goed aangestampt; aan het einde van de dag kon je ijsjes en slushpuppies halen. Het gebied was prachtig, vooral Vars was super fun. Lekker om twee uur met z’n allen aan de chocolat chaud avec chantilly s’il vous plaît in Le Bario. – Gideon ik krijg nog 3,50 van je! – Maarja, Gideon vloog al met een jungle speed van de berg. Myrthe heeft zich een bult om hem gelachen, en gehuild. Ze had geen board voor haar kop, maar wel eentje onder haar voeten en dat ging behoorlijk goed. Ook Finn had het snowboarden lekker in de vingers. Willemijn wist de kneepjes van het vak en legde de lat lekker hoog. Saïd wist alleen niet hoe die zo hoog moest komen, want omhoog skiën was toch nog best moeilijk. Misschien lukt dat achterstevoren, net zoals Saïd en Floris hun helm graag dragen…

San-tje was de (drank)spelletjes spuug zat maar San-der dutte nimmer in tijdens Dutsen, of sneeuwballen gevechten. Who is the man? Dat kon je wel uitzoeken in de Yetibar met Veerle, een dijk van een chick. Alleen maar mannen in de Yeti. Daar wist de meidenkamer op de vijfde verdieping wel raad mee. De hele nacht zongen ze liedjes in koor. Onder het mom van: ’s avonds een tijgah, overdag een tijgah(balsem) stonden ze overdag wel weer mooi op de pistes te shinen. Net als de zon, want die hadden we veel. Fenna dacht ik wil gaan met die banaan, maar helaas ging ze de laatste dag op der bekken. Ook Hanne stuiterde wat af, het loopt nog steeds niet helemaal lekker. Gelukkig kon ze veel rusten op hun LASmatras. Anderen boekten een hotel om uit te rusten van de heersende griep. Was het bij Laurens en Ilfa wel echt de verliefdheid die hen een warm en koud gevoel tegelijk bezorgde, of toch de koorts? Waarschijnlijk de koorts, want ook Janne, Eva, Myrthe, Erin, en de rest van Atlas hadden veel onder de leden, maten. De echte gentlemen in dit verhaal waren Pim en Wout, ook al zijn het broekies, het zijn mannen van goud en verzorgden iedereen goed. Siegert nam maar eens een duik in het diepe. Saskia kon goed haar hoofd boven water houden maar hield het toch niet droog. Ze moest de haren van die arme Lisa wassen. De echte waterman was toch wel Vincent, die iedereen in de bus van vocht voorzag. Wat een barre terugreis. Atlas heeft geleerd: aan het einde van de tunnel is nog steeds geen licht. Gelukkig bemoeide Seth zich niet met de route, anders hadden we ook nog een afslag gemist. We zijn flink op de proef gesteld, er is een nieuw record wc-behoeften inhouden gevestigd en ons geduld is met vlag en wimpel bekroond.

Al met al was het me weer een heerlijke wintersport. Husk was niet altijd even aardig voor ons, maar Atlas heeft er zelf weer een top week van gemaakt. Met een fantastische groep hebben we een week lang genoten van de prachtige bergen. De dames van BLASsure stonden goed hun mannetje, jullie zijn toppers, nogmaals bedankt. Volgend jaar “sind wir wieder da”, en dan in het Frans, maar dat spreken we ne rien.

Heel veel liefs,
Lies en Sas. Niet te breken.

0