Hallo, ik ben het weer. Jouw paars glitteren chaos Duitse.

En ja, wat moet ik melden? Eigenlijk niet veel, behalve dat ik de laatste week in het ziekenhuis mocht doorbrengen terwijl velen van jullie aan het wintersporten waren.

Sehr belastend!

Maar op de een of andere manier heb ik het zelf zo ingepland en het was al lang nodig dat deze stomme amandelen eindelijk naar buiten zouden komen. Misschien kan ik dit jaar de Wissel ALV live meemaken. Over Wissel ALV gesproken, morgen is onze 2e bestuursvoorlichting! Kom langs, het wordt heel interessant.

Maar goed. Wat doe je als je een week in het ziekenhuis ligt? Allereerst natuurlijk veel slapen. Helaas eindigt de droom van een mooie lange droom relatief snel zodra je in de ziekenhuisbedden van de jaren vijftig ligt. Als iemand een goede fysiotherapeut weet HMU!

De tweede gedachte is dan films of series kijken. Maar in de tijd van corona en uni-examens heb ik zoveel procrastineerd (bestaat dit word in het Nederlands? Iets van uitstel gedrag) dat ik meestal gewoon drie uur lang op zoek ben naar iets goeds om naar te kijken, totdat ik uiteindelijk gewoon niets meer kijk.

Dan was de derde optie die ik had om mezelf bezig te houden, boeken lezen. Ik had me hier eigenlijk best goed op voorbereid. Maar ja, als je dan drie boeken leest in anderhalve dagen, dan is het ook uitgelezen in de ware zin van het woord (het is wel echt moeilijk om een mooie tekst te schrijven als al je spreekwoorden niet meer werken…). In ieder geval had ik dus geen boek meer om te lezen bij me. 

Nou, drie pogingen later begon ik aan mijn afspeellijsten op spotify te werken. Hier is een lied bij en hier is er nog een, enzovoort. Tot ik op een gegeven moment een oude afspeellijst van mij tegenkwam, met nummers die ik in een eeuwigheid niet had gehoord. Vaak zou wenst men zich toch dat je je favoriete boek of je favoriete film voor het eerst zou kunnen ervaren. Dit voelde een beetje zo. Ik heb het over vroeger, vroeger. Toen je geen Engels sprak of niets begreep van politiek of saters. En plotseling kregen deze lang vergeten en schijnbaar oppervlakkige popsongs een geheel nieuwe betekenis. Plots ging het niet meer om drugs of nieuwe schoenen. Het ging en een gebroken samenleving en slechte arbeidsomstandigheden. In dit geval zijn dit zeer negatieve rolmodellen, maar ik heb ook grappige dingen ‘ontdekt’.

Zo was er een liedje, een romantisch rapnummer uit 2005, waarvan ik me nu pas realiseerde dat de rapper zijn vrouw ten huwelijk vroeg en daarom werd de melodie van de Pachelbel-canon gesampled, omdat het op zoveel bruiloften wordt gespeeld.

Maar ja, wat wil ik je nu vertellen? Eigenlijk niet veel maar hey, als je je verveelt (ik hoorde dat velen van jullie momenteel in quarantaine zitten) luister dan naar oude liedjes! De lang vergeten en herontdekt ze. Want ook al is het nummer de afgelopen jaren niet veranderd, jij bent zeker veranderd.

Zingende groetjes,

Ginia

0