Het verschil tussen winnen en verliezen mag dan nog zo groot lijken, toch voelt het soms als hetzelfde. Terwijl de vakantie ten einde loopt, vraag ik me af wat ik de afgelopen dagen heb gedaan. In Italië spreekt men van la dolce far niente: het zoete nietsdoen. Een term die me werkelijk charmeert, maar af en toe is er niets zoets aan het nietsdoen. Dan is het eerder een vervelend vliegje in je kamer wiens aanwezigheid je maar hebt getolereerd. Ik merk dat de vreugde van een nieuw begin, het nieuwe jaar, me weinig doet nu. Of dat komt door de lockdown, quarantainegezeik of ik het in mezelf moet zoeken, ik voel me vermoeid en nogal leeg. Het vervelende is dat ik het niet kan rijmen met de euforische momenten die ik afgelopen week heb beleefd. Misschien is het ook wel een beetje de tijd van jaar om melancholisch te zijn, maar toch. Gelukkig hebben we de muziek, films en boeken nog.

 

Aan de rand van alles  

Hoe alles vanuit een onhandig standpunt

Schots en scheef lijkt, als haperend geluk

In een ontzettend vreemde wereld ben ik

Een kind dat maar geen vrouw wil worden

Een beginner met steeds minder tijd, maar

Ik heb de moed om mijn verlangen te voelen

En weet van het bestaan van een centrum van

De wereld, ook als ik me daar ver vandaan bevind.

 

Hieronder een lijstje met kijktips, omdat ik te inspiratieloos ben om nog verder te schrijven:

È stata la mano di Dio (Netflix)

La Grande Bellezza (Netflix)

The Eddy (Netflix)

La Haine

Do the right thing

Wintergasten (NPO)

Niet meer zonder jou (NPO)

Zina (NPO)

 

0