Tja, zo’n opmerking is natuurlijk genoeg om een uurtje of 3 het gehoon van mijn lieftallige bestuursgenoten over me heen te krijgen. Toch was er geen woord aan gelogen – de afgelopen 5 weken heb ik braaf, dag in dag uit, voor het raam van mijn ouderlijk huis gezeten. En dat was die dag relevant omdat Djoeke, na een coronatest in de buurt, langs zou fietsen om naar me te zwaaien, lieve meid is het toch.

 

Dus ja, dat raam hè (en nee, niet dat andere raam met die rode lampjes). Mijn ouders wonen aan een groot speelplein waar ik me mijn hele jeugd heb vermaakt met een spannend klimtoestel inclusief glijbaan, genoeg ruimte om te skeeleren, eindeloze potjes buskruit en een pingpongtafel. Een dagje sleeën op die winterse zondag begin februari bleek een periode van 5 weken lang uitzicht op dat plein met zich mee te brengen. Want na een doktersbezoek zat ik er ineens vast, met mijn gebroken enkel omhoog en laptop op schoot, op onze bank, achter ons raam. 5 weken leerden mij 5 lessen, die ik hier graag met jullie deel.

 

Les 1: Een hele hoop geduld, acceptatie en om hulp vragen.

Les 2: Als je je vrienden belooft dat ze hun naam op je gips mogen zetten, komen ze je in grote getalen op 1,5m gezelschap houden. <3

Les 3: Na 5 weken vinden zelfs je moeder en vriend het niet meer leuk om een broodje avocado voor je te maken, maar al die broodjes avocado daarvoor bewijzen toch dat ze van je houden.

Les 4: Groen gips is errug lelijk, maar zeker de moeite waard als je bestuur van Atlas bent.

Les 5: Buren begluren je en jij begluurt buren.

 

Les 5 bleek een belangrijk deel van het leven achter het raam te zijn. Zo weet ik nu dat mijn ene buurman, tevens zoon van een Nederlandse voetballegende, weer een nieuwe vriendin heeft en dat bovengenoemde voetballegende hen kwam bezoeken in zijn witte Porsche Cayenne. Mijn andere buurman is ondertussen vrienden geworden met een oude melkboer waarmee hij dagelijks staat te roddelen naast zijn omgebouwde brandweerbus. Verder dragen kleine kinderen als het sneeuwt de schattigste mini skipakjes ooit zodat ze zich te allen tijde van een slee af kunnen laten vallen zonder dat hun ouders het doorhebben. Op de zomerse dagen na de sneeuwval vonden hun oudere broers en zussen het warm genoeg om zonder jas op een schommel asociaal hard naar Tiktok liedjes te luisteren op een meegebrachte JBL Charge. De voetbalkooi was die dag overigens overgenomen door veertigers net voorbij hun gloriedagen die om 11u ’s ochtends met een sixpackje pils aan kwamen fietsen. Enfin, aan vermakelijke taferelen kwam geen eind.

 

Totdat ik vorige week nietsvermoedend naar een controle afspraak ging in het ziekenhuis en te horen kreeg dat het gips er een hele week eerder af mocht! Ik denk zelf dat Atlas* als een soort geschenk Gods heeft gezorgd dat ik weer voorzichtig kon gaan lopen in de week voordat mijn geliefde Atlas** 16 jaar werd. En dus ruilde ik gisteren mijn raam en mijn plein in voor mijn studentenkamer om ‘s avonds verse lasagne te eten en overmorgen mijn eerste Silent Disco in eigen woonkamer mee te maken. Tijd voor een diesweek met 14 gigagave activiteiten ter ere van de verjaardag van Atlas**. Ik zou er bijna van opstijgen, maarja, ik kan eindelijk weer eens op twee benen staan.

 

Van harte gefeliciteerd, liefs Tirza

 

*Drager der aarde of hemelgewelf.

**Studievereniging Liberal Arts and Sciences.

0