Raar. Andere mensen zijn raar. Hoe iemand in de wereld staat en op zijn of haar omgeving reageert is afhankelijk van een aantal factoren, waarvan de structuur van de hersenen natuurlijk één van de belangrijkste factoren is. Mensen met hersenbeschadigingen vormen een interessante groep voor onderzoek naar hersenfunctionaliteit en de interactie tussen mens en wereld. Oliver Sacks, zelf neuroloog, beschrijft in De man die zijn vrouw voor een hoed zag 24 verhalen van patiënten die hij in zijn kliniek heeft behandeld die een andere kijk op de wereld hadden dan dat jij en ik als ‘normaal’ zien. Zeker in deze tijd waarin ‘wij zijn ons brein’ trending topic is, is dit een erg leuk geschreven boek uit 1985 dat ook jou kijk op de wereld kan veranderen.

Niet alle 24 verhalen zijn even boeiend, maar ze zijn onafhankelijk van elkaar vrij goed te lezen. De verhalen verschillen nog al, zo gaat het hoofdstuk “The Lost Mariner” over Jimmie G. die niet meer in staat was nieuwe herinneringen aan te maken (denk aan de film Memento) en begin jaren 80 nog steeds gelooft dat hij in 1945 leeft. Het hoofdstuk “The Disembodied Lady” gaat over een vrouw die het totale gevoel van de positie van haar lichaamsdelen kwijt is en daarmee worstelt (pun intended). “The Dog Beneath the Skin” gaat over de 22-jarige Stephen D. die na een bizarre droom wakker wordt en een enorm toegenomen reukvermogen blijkt te hebben. Hij was daarna in staat alle straten, winkels, eten en mensen door de geur te herkennen. Dit zijn enkele voorbeelden van hoofdstukken die in het boek voorkomen. Onderstaand zal ik mijn twee favoriete hoofdstukken kort uitlichten.

Het eerste hoofdstuk dat ik wil aanhalen is het verhaal achter de titel van het boek. Daarin vertelt Sacks het verhaal van drs. P die bijzonder muzikaal was, maar waarbij het onder andere aan de verwerking van visuele informatie schortte. Een klein voorval zoals beschreven in het boek:

”Uw schoen,” herhaalde ik, “u zou hem kunnen aantrekken.”
(…) Eindelijk bleef zijn blik rusten op zijn voet: “Dat is toch mijn schoen?”
Hoorde ik het verkeerd? Zag hij het verkeerd?
“Mijn ogen” legde hij uit en bracht een hand naar zijn voet. “Dit is mijn schoen toch?”
“Nee, nee. Dat is uw voet. Daar is uw schoen.”
“Ach, ik dacht dat dat mijn voet was.”

Behalve dit voorval beschrijft Sacks hoe hij drs. P leerde kennen en hoe gefascineerd hij door hem was. Zo vond drs. P tijdens een van de onderzoeken dat het genoeg was geweest en begon zijn hoed te zoeken. ‘Hij strekte zijn hand uit, kreeg het hoofd van zijn vrouw te pakken en probeerde dat op te tillen om het op zijn eigen hoofd te zetten. Blijkbaar had hij zijn vrouw voor een hoed gehouden!’

Een tweede hoofdstuk dat ik wil aanhalen is het verhaal van een tweeling die gelabeld was als zogenaamde idiots savant; gekken die op een bepaald onderdeel heel goed zijn. Deze tweeling, John en Michael, was in staat te zeggen op welke dag van de week een datum ver in het verleden of de toekomst zou vallen. Maar behalve dat, kwam Sacks erachter dat er nog meer met de twee aan de hand was.

Toen op een dag een doos lucifers van de tafel viel, riepen beiden tegelijk “111”, waarna de ene “37” zei, de ander dit herhaalde en de eerste het nogmaals herhaalde. Sacks telde de lucifers en het bleken er inderdaad 111 te zijn.
“Hoe konden jullie die lucifers zo vlug tellen?” vroeg ik.
“We hebben ze niet geteld,” zeiden ze. “We zagen de 111.”
(…) “En waarom mompelden jullie ‘37’ en herhaalden jullie dat twee keer?” vroeg ik de tweeling.
Ze antwoordden eenstemmig: “37, 37, 37, 111.”
De tweeling had in één oogopslag de 111-heid van de lucifers gezien, maar behalve dat het ook nog eens ontbonden in twee factoren die beide priemgetallen zijn: 3 maal 37 is 111.
“Hoe berekenen jullie dat dan?” vroeg ik tamelijk fel.
(…) Ze leken verbaasd over mijn verbazing, alsof ik op een of andere manier blind was; en het gebaar van John bracht een buitengewoon gevoel van directe, ervaren realiteit over. Is het mogelijk, zei ik bij mezelf, dat ze op een of andere manier de eigenschappen kunnen ‘zien’?

Deze laatste vraag die Sacks zichzelf stelt, vind ik vanuit filosofisch oogpunt erg interessant. Onze taal, waarneming en perceptie zijn nauw met elkaar verbonden in de hersenen. Hoe alles met elkaar in verband staat en in welke mate ze invloed hebben is vandaag de dag nog onderwerp van discussie, maar dat er nog veel te ontdekken valt is een ding dat zeker is. Wat raar is en wat niet is iets dat niet vast ligt. En dat is eigenlijk best raar.

De agenda en de notulen van de vorige ALV, alsook het beleidsplan van het kandidaatsbestuur zijn hier te vinden.

• Wanneer: Woensdag 16 mei 2012
• Hoe laat: 19:30
• Waar: Aula, academiegebouw

Waar
Academiegebouw, Aula

Wat
Beste Lassers,

Op woensdag 9 mei is het eindelijk zover. De Klassieke Avond van Overlast. We hebben een programma van ongeveer 1,5 uur aan muziek van de bovenste plank. Ook Frank de Haas, studieadviseur LAS en muzikant, zal het podium in de aula betreden. Neem je vrienden en familie dus mee en kom kijken wat een talent er schuil gaat binnen LAS. Er zijn 80 kaarten beschikbaar. De kaarten zijn te koop op de Atlaskamer, maar je je kan je ook met dit formulier inschrijven en vervolgens EUR4 overmaken naar 2630704 tnv USLAS ATLAS. Let wel, je reservering is pas compleet als je het geld hebt overgemaakt. Koop dus snel je kaartje want dit is een onmisbare activiteit in een van de mooiste zalen van Utrecht. Tot de 9e!

Schrijf je hier in!

De onderstaande brieven verschenen eerder in Alalos, het contactblad van studievereniging Alias. Lees hier Deel I van de briefwisseling.

Beste Anita,

Dankjewel voor je antwoord.

De buitenlandstudie wordt door steeds meer LAS’ers ontdekt, volgens mij. Op de Atlaskamer hangt een wereldkaart met daarop plakkers verspreid om de plaatsen aan te duiden waar op dit moment LAS-studenten verblijven. Eenzelfde kaart zouden we eigenlijk moeten hebben van de Universiteit Utrecht zelf, om daar op bij te houden op welke faculteit iedereen eigenlijk uithangt. Zoals gezegd: je kunt elkaar een half jaar lang nooit tegenkomen en dan plotseling voor een paar weken vrijwel elke dag. Het heeft nog steeds iets weg van een ontdekkingsreis: niet zelden komt het voor dat er geen medestudenten zijn die hetzelfde vak gaan doen of jeerin voorgingen.

Creatief met keuzevrijheid
LAS-stages zijn zoals gezegd nog nauwelijks verkend terrein. In plaats daarvan doet een redelijk aantal mensen een minor of zelfs een tweede hoofdrichting. Het kan in zekere zin allemaal, dat is het mooie. Mijn eigen plannen voor een semester in het buitenland – Spanje, Zweden of Letland trokken me wel aan – heb ik recentelijk moeten laten varen. Als troost denk ik in het laatste jaar van mijn studie ‘De Onderzoeker als Adviseur’ te volgen. Dat is vanuit LAS nergens voor nodig maar het lijkt me zinvol. Is het binnen TCS populair? Hoe creatief wordt er omgesprongen met jullie keuzevrijheid binnen het studietraject?

Natuurlijk gelden er voor LAS-studenten andere verplichtingen dan voor TCS’ers: er zijn 3 zogenaamde kernvakken te halen, gevolgd door een interdisciplinaire scriptie en van elk ‘vakgebied’, te weten Alfa, Bèta en Gamma, 2 vakken volgen, plus 1 vak waarin zogenaamd ‘statistisch/kwantitatief redeneren’ aan bod komt. Tel daar de normale studielast van een hoofdrichting bij op en je hebt de cocktail die LAS heet. Sommige mensen zijn erg creatief in het uitpikken van hun zogenaamde General Education programmavakken. ‘Wiskunde voor Dichters, Denkers en Doeners’ was bijvoorbeeld de uitkomst voor LAS’ers die om nog een makkelijk te halen bètavak verlegen zaten. Zelf heb ik een periode het vak ‘Inleiding in de Psychologie’ gevolgd om aan de eis voor Gamma te voldoen – totaal niet mijn vakgebied maar erg tof om te doen. In elke opleiding van de UU zitten vakken verscholen die erop wachten door LAS-studenten te worden ontdekt, denk ik.

Toekomst en meerwaarde
Over ontdekkingen gesproken: hoe zullen TCS- en LAS-studenten straks onder de heersende, ongunstige omstandigheden hun weg op de arbeidsmarkt vinden? Die vraag lijkt hoe langer hoe gewichtiger te zijn. Wat is de meerwaarde van onze studies eigenlijk? Zal er nog meer nadruk worden gelegd op het belang van bètastudies als informatica en werktuigbouwkunde ten nadele van alles wat ‘alfa’ is? Wat is het toekomstperspectief voor TCS in dat toekomstscenario? Ik moet me op zo’n beetje elke verjaardag opnieuw moet verantwoorden: wat kun je ermee? Nog altijd ben ik enkele familieleden een overtuigend antwoord verschuldigd, maar goed, het hangt er ook wel vanaf wat je zelf van LAS maakt, óf: wat je erin en ermee ontdekt.

LAS’ers zullen misschien nog harder moeten proberen uit te leggen aan de buitenwereld dat het geen “Vrije Kunsten en Wetenschappen” of iets dergelijks betekent, maar dat de brede onderlegging en interdisciplinariteit een wezenlijk verschil kunnen betekenen voor een bedrijf of – waar zo op wordt gehamerd door unibobo’s als Frits van Oostrom – zelfs een hele tak van wetenschap. Klinkt dat herkenbaar?

Ik ben benieuwd!

Met vriendelijke groet,
Ruben

——————————————————————————————————-

Beste Ruben,

Leuk om weer van je te horen!

Niet alleen bij studenten LAS (en TCS, overigens) wint de buitenlandstudie aan populariteit. Elk land waar het minder regent en kouder of juist warmer is dan in Nederland, lijkt een enorme aantrekkingskracht te hebben op studenten van allerlei disciplines. Toch blijft het voor velen, en helaas dus ook voor jou, slechts bij een droom. Persoonlijk heb ik nog geen ambities voor het buitenland, misschien ook omdat ik die zeepbel al vaak genoeg uiteen heb zien spatten.
Het beeld van de ontdekkingsreiziger is voor mij zeer herkenbaar: ik weet nog hoe ik, op de allereerste dag – uiteraard mét rugzak – het oerwoud van de UU binnenstapte. Verdwalen in het doolhof dat onze studieplanning heet, overkomt me nog altijd. Ook voor de meeste TCS’ers blijft het vinden van een stageplek een avontuur. Immers, welke stage past bij een hoofdrichting als ‘Religie en cultuur’ of ‘Middeleeuwen’? Heb jij zelf ooit overwogen een stage te gaan doen?

Fantasie en interdisciplinariteit
De creativiteit waarmee sommigen hun vrije ruimte invullen, is redelijk groot. Enerzijds zie ik vaak genoeg vakkencombinaties langskomen die ik zelf niet eens had kunnen bedenken. Aan de andere kant zijn er genoeg “fantasieloze” mensen, zoals ook ikzelf, met vakken die allemaal mooi bij elkaar en bij de hoofdrichting passen. Onder welk type zou jij jezelf plaatsen? Wat is jouw hoofdrichting eigenlijk?

‘De onderzoeker als adviseur’ is populair onder TCS’ers. Het lijkt me ook vooral een hele handige cursus: iets waarmee we de opgedane kennis in de context van de “echte” wereld kunnen plaatsen. Er lijkt toch een duidelijk verschil tussen TCS en LAS te zijn.

De eerstejaars hebben bij ons de meeste verplichte vakken, waarvan twee ‘Taal- cultuur- en geschiedeniscursussen’ waarbij veel studenten bijvoorbeeld kiezen voor Spaans of Engels. In het tweede jaar is er dan een ‘Basiscursus onderzoek’, passend bij de gekozen hoofdrichting. In het derde jaar moet de cursus ‘Kennis, letteren en maatschappij’, over wetenschapsfilosofie, worden gevolgd. Bij elke hoofdrichting hoort dan nog een aantal verplichte keuzevakken, en uiteraard een scriptie. Natuurlijk is er dan nog de verplichte stage, die eventueel vervangen mag worden door een periode van studie in het buitenland. Het grootste verschil zit dus in het feit dat LAS’ers ook bèta- en gammavakken moeten volgen. Voor TCS’ers is hier wel een aantal mogelijkheden voor, maar verplicht is het zeker niet. Bij jullie is de “interdisciplinariteit” dus nog sterker aanwezig.

Straks, op de arbeidsmarkt
Heb jij zelf ooit getwijfeld tussen LAS en TCS? Vanaf het moment dat ik definitief voor TCS had gekozen, ben ik me gaan afvragen wat ik daar nou eigenlijk mee kan. Inmiddels heb ik het opgegeven, omdat ik er toch niet op een andere manier achter kan komen dan door het maar gewoon af te wachten. Helaas zijn daar nog altijd de familieleden (en zelfs vrienden) die dergelijke lastige vragen blijven stellen, waardoor de kwestie toch aan me blijft knagen. Hoewel de alfastudies inderdaad van veel kanten onderuit worden gehaald, zal denk ik vanzelf blijken dat ze onmisbaar zijn! Natuurlijk hoop ik ook dat we door onze interdisciplinariteit in het voordeel zullen zijn, maar ik heb werkelijk geen idee. Trouwens, tegen de tijd dat wij de arbeidsmarkt bestormen, is deze misschien drastisch veranderd. Of dat onze kansen groter maakt of niet, blijft natuurlijk de vraag, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat het allemaal wel goed komt.

Ik hoop snel weer van je te horen.

Met vriendelijke groet,
Anita

Na een warm welkom met thee en koekjes(!) werd ons eerst kort iets verteld over de verschillende werkzaamheden van de Vrije Academie, die – naast hun expositieruimte GEMAK waar regelmatig voor iedereen vrij toegankelijke exposities te zien zijn die tot denken aanzetten – onder andere ateliers beschikbaar stellen aan (beginnende) kunstenaars, workshops aanbieden, studium generales en debatten organiseren en een post(kunst)academische opleiding verzorgen.

Na dit korte introductiepraatje mochten we de verschillende ateliers en de bibliotheek vol met naslagwerken gaan bezichtigen. Toen bleek er achterin dit op het eerste gezicht niet erg grootogende gebouw een enorme hoeveelheid aan verschillende werkplaatsen en studio’s te zitten met elk een eigen lichtval perfect voor de kunstvorm die in de betreffende werkplaats of studio beoefend wordt. Naast veel grote werktuigen, een enorme verscheidenheid aan materialen en individuele werkplekken met grappige inspiratiehoekjes, troffen wij hier ook een aantal kunstenaars aan het werk van wie een enkele met veel passie over het eigen werk kon vertellen. Vervolgens was het tijd voor de rondleiding langs de expositie.

Wat voor ons in de kunstingewijden natuurlijk geen verassing was, maar wat de expositie op zich al interessant maakt is dat het hele idee achter de expositie fictief is. Fotograaf en fotoverzamelaar Arjan de Nooy, die het brein achter deze expositie is, heeft namelijk aan de hand van zijn eigen fotoverzameling – die voornamelijk bestaat uit vondsten op rommelmarkten – een fictief feministisch tijdschrift, getiteld ‘HAARSCHERP’, bedacht dat zich sterk zou maken voor de vrouwelijke blik in de fotografie. De Nooy zou op Koninginnedag tegen dit tijdschrift zijn aangelopen en het nieuw leven in willen blazen, omdat het origineel nooit zou zijn uitgegeven. De geëxposeerde werken zouden dan ooit in dit tijdschrift hebben gestaan en gemaakt zijn door feministische vrouwelijke fotografes. Hoewel dit op zich al een originele manier van exposeren is, maken de verhaaltjes die bij elk van de onbekende fotografes zijn bedacht het geheel nog vermakelijker, zeker wetende dat de ‘normale’ bezoeker er geen weet van heeft dat de genoemde fotografes helemaal nooit bestaan hebben en dat de werken dus in feite of van de Nooy zelf zijn of een vondst van de rommelmarkt van veelal onbekende makers. Ook de toegelichte werkwijze van de fotograaf kan men vernieuwend noemen, geen ellenlange verhalen over de boodschap of de filosofie achter de kunst, eerder iets in de trant van ‘ze zeggen toch wel eens dat dit typisch vrouwelijk is, nou toen ik deze foto’s zag dacht ik dat past daar dan mooi in’.

Ondanks dat de geëxposeerde werken dus gewoon letterlijk zomaar bij elkaar gezocht zijn, was de expositie wel één geheel en waren de foto’s ook zeker het tentoonstellen en het aanschouwen waard. Dit kan met recht de verdienste van Arjan de Nooy worden genoemd, die zichzelf door zijn manier van exposeren alle vrijheid heeft gegeven om vrij willekeurige werken te laten zien, maar dit wel op zo’n manier heeft gedaan dat de kracht en esthetiek van deze werken goed naar voren kwamen. Als klap op de vuurpijl volgde de speciale Ai Wei Wei (die momenteel exposeert in De Pont in Tilburg) ‘never retreat, retweet’-actie, waarbij we een tweet moesten achterlaten om een heuse goodiebag in ontvangst te kunnen nemen en waar maak je de gemiddelde student nou blijer mee dan met gratis spullen? Nog enthousiaster over culturele en kunstzinnige uitingen dan we al waren en met goodiebag en al in de hand verlieten we vervolgens het gebouw om nog even te genieten van het inmiddels verschenen zonnetje en na te praten op een Haags terras, wat naar verluidt voor sommige diehards onder ons uitliep op een Haags feestje tot in de kleine uurtjes.

Ook ArtcLASs ‘never retreats’ en zet haar missie om van elke LASser een kunstliefhebber te maken gewoon voort, daarom gooien we er in mei gewoon nog een activiteit tegen aan, ditmaal blijven we gewoon in ons vertrouwde Utrecht en gaan we naar het Festival Aan de Werf. Wil jij hier bij zijn? Hou dan de site in de gaten voor meer informatie..
De expositie die wij hebben bezocht is nog t/m 29 april te zien in de tentoonstellingsruimte van de Vrije Academie ‘GEMAK’ en is vrij toegankelijk. Ook de studium generales zijn vrij toegankelijk, deze worden elke laatste vrijdag van de maand gegeven t/m eind mei tussen 14.00 uur en 16.30 uur. Kijk voor meer informatie op:www.vrijeacademie.org, www.gemak.org

Wie?

Studenten die minimaal beschikken over een Nederlands bachelordiploma (of dat behalen voor september 2012) en in Frankrijk een master willen volgen of een doctoraat willen beginnen. Iedere discipline komt in aanmerking (geologie, geesteswetenschappen, economische en sociale wetenschappen, kunst, recht, biologie, wiskunde, scheikunde, informatica, politicologie…).

Hoeveel?

De hoogte van de toegekende beurs ligt tussen €615 en €770, afhankelijk van het studieniveau, en voor een duur van maximaal tien maanden. De status van beursstudent biedt eveneens dekking van kosten voor de sociale verzekering en vergoeding van het collegegeld in geval van een studie aan een universiteit.

Hoe?

De selectie van de kandidaten geschiedt in eerste instantie op basis van het dossier, vervolgens tijdens een gesprek. De voornaamste selectiecriteria zijn een uitmuntend studieverloop, de motivering om in Frankrijk te gaan studeren, en de persoonlijke eigenschappen van de student. Kennis van de Franse taal is geen vereiste.

Je kunt het aanmeldingsformulier downloaden op www.ambafrance-nl.org/beurzen

Uiterste datum voor het indienen van het dossier: 18 mei 2012

Meer informatie?

Vincent Jouanolou

020 53 19 546 - vincent.jouanolou@diplomatie.gouv.fr

 ‘Zijn vrouw zweeft in de armen van haar nieuwe man. Beck loopt ernaast. Overbodig, hij kan haar niet tillen. Misschien is de pijn van een ander willen verzachten, voor een ander willen leven niets meer dan een egoïstische afleidingsmanoeuvre omdat er aan jezelf niet veel eer meer valt te behalen.’

Beck is vertaler van gebruiksaanwijzingen, de zonderlinge hoofdpersoon van een vervreemdend boek. Becks doel is het afschaffen van zijn eigen verlangens, het ontluisteren van elke illusie, zijn eigen illusie. Beck is het personage waar je jezelf niet mee kan identificeren. Of soms toch wel? Soms beschrijft Arnon zo goed de idioterie van de dagelijkse sociale interactie, de gesprekken waar je niet op zit te wachten, dat ik me wel aangesproken voel door Beck. Becks vrouw trouwt in het laatste stadium van haar leven met een Asielzoeker; zij wil goed doen, terwijl Beck, misschien als experiment, nergens meer in wil geloven. Hij gaat onder de kapstok slapen. Wat blijft er over, wat is de essentie van het mens-zijn zonder geloof? Ik heb het boek meerdere malen na enkele bladzijdes weggelegd; de stijl is zo typisch, irritant, maar ook intrigerend. Je kunt het boek willekeurig op een bladzijde openslaan en een zin lezen om te begrijpen wat ik bedoel, en dat heb ik ook meerdere malen gedaan voor dit stukje:

‘Hier in het licht kon hij haar beter zien. Er was niets meer aan Sosha wat niet ziek was, uitgeteerd, verrot. Hoe konden mannen met haar meegaan? Wat zagen ze als ze naar haar keken? Of keken ze niet? En wie strafte hij eigenlijk om hier te zijn, wat bewees hij, en aan wie?’

Zou Arnon Grunberg zelf vaste gast zijn geweest in het bordeel in het slaperig Israëlische toeristenstadje waar een deel van het boek zich afspeelt? De bekoring die Beck voelt voor de ranzige, afgeneukte Sosha lijkt levensecht. Als Beck haar later mishandelt met een schroevendraaier, voel ik meer compassie met hem dan met de hoer. En dan voel ik me weer betrapt.

Ik denk dat de citaten ook iets zeggen over Grunberg zelf. Aan de ene kant wil hij duidelijk maken hoe zinloos dingen zijn, en dat hij er boven staat, wil staan. Maar aan de andere kant bekritiseert hij zijn eigen daden telkens weer. Wat betekenen die daden? Wie is Beck? En wie is Arnon Grunberg eigenlijk? Ook hij wil gehoord worden, en dat wordt hij zeker.

Op dit moment staat het studeren in Nederland onder grote druk. De langstudeerboete, afschaffing van de studiefinanciering en een groot tekort aan studentenkamers zijn slechts een aantal van de problemen waar studenten in Utrecht op dit moment mee te kampen hebben. Vind jij ook dat er teveel wordt bezuinigd op de studenten? Heb jij de ambitie om alle 65.000 Utrechtse studenten te vertegenwoordigen? Wil jij professionele vaardigheden opdoen binnen een dynamisch team?

Dan is VIDIUS echt iets voor jou!

Meer informatie nodig om een keuze te maken? Je vindt ons ZoekBoekje op de website (www.vidius.nl/geschikt).

Voor vragen, een gesprek of een dagje meelopen kun je mailen naar bestuur@vidius.nl.

Solliciteer voor 1 mei 23:59 en stuur je motivatiebrief en CV naar ikwilbesturen@vidius.nl.

Het kamp zal plaatsvinden van 31 augustus t/m 2 september 2012 in Esbeek, een dorpje vlakbij Tilburg. Voorgaand bericht meldde dat het introweek voor het kamp zou plaatsvinden, maar dit is niet zo. Net als voorgaande jaren zal de introweek na het introkamp zijn.

Lijkt het je wat om jong papa of mama te worden? Schrijf je dan (als duo) in via het aanmeldingsformulier (hier vind je ook extra info) of mail naar introcommissie@usatlas.nl Daarbij ontvangt de introcommissie graag een motivatiebrief, filmpje, presentatie of collage waarin jullie je kwalificeren als het ideale koppel die ouders gaan worden voor jullie aspirant kindsterretjes. Creativiteit wordt beloond! (speciaal voor de liefhebbers: een auditie mag ook). Voor vragen of opmerkingen kunnen jullie altijd mailen.